La La Land

       

 Dün La La Land'i izledim. Bir süredir zaten izlemek istiyordum; nihayetinde içinde Emma Stone var. Bonus olarak Ryan Gosling ve jazz var. E daha ne olsundu? Olması gerekiyormuş. Emma Stone yetmiyormuş, Ryan Gosling yetmiyormuş, jazz kurtarmıyormuş.

          Öncelikle belirtmem gerekir ki, Emma Stone yine harika! O mimikleri, jestleri, tavrı.. He nedir, artık kaşlarından mı kaynaklı bilmiyorum ama bir gariplik, bir olmamışlık vardı üstünde. Bu role uymama değil, Emma Stone'da bir terslik vardı. Ama yine de söylemeden edemeyeceğim ki, Hollywood'dan kendine besties seç deseler Jennifer Lawrence'la beraber seçeceğim kişilerden biri.

          Ryan Gosling. Ona karşı olan tavrım biraz garip oldu hep. Hiçbir zaman öyle muhteşem, harika olmadı benim için. Yani Emma Stone'a duyduğum hayranlıkla kıyaslanamaz. Yani sevmem değil; ama top listemde de yer almaz yani. Ama filmde güzel olmuş, o ayrı. Piyanonun başındaki o halleri, o yelekleri vs. Ayrıca güzel dans ediyor, bu da bir gerçek şimdi.

          İkisinin uyumu.. Bu çok ilginç, normalde biri bana dese, ne alaka derim ama ikisinin ilginç bir uyumu, kimyaları var. Bunu Crazy Stupid Love'dan sonra tekrar görmüş oluşumuz iyi oldu. O film de apayrı bir film. Bak mesela! Emma Stone orada çok başka! Ama o ikisinin sahneleri.. Neyse, konumuz o değil 😁

          Müzikler.. Müzikler çok güzel! Bütün film boyunca o arkada hafif hafif çalınan melodi.. Jazz. Yani ne yorum yapabilirim ki! Heh! Şimdi aklıma geldi! SPOILER ALERT! Eski arkadaşıyla grup olarak ilk defa çalarken, bir anda dımstak dımstakı girdiklerinde oluşan ifadenin aynısıydı benim ifadem de 😁

          Ve sonuna değinmeden edemeyeceğim. Bu sebeple: SPOILER ALERT! 

          Başlarım sizin mutsuz sonlarınıza! Arkadaş ben filmi mutlu olmak için izliyorum, bunlar gelmiş bana böyle bir son veriyorlar. Aslında dürüst olmam gerekirse bir noktada bu sonu sevmedim de değil. Ama yine de bu üzülmedim demek de değil. Sonda konuşma yaparken Ryan Gosling'in bir anda Emma Stonu görüşü ve birkaç saniye hiç konuşamaması o kadar gerçekti, o kadar iç parçalayıcıydı ki! Sonra bir alternatif son görüyoruz, daha da üzen. Tek tek verdikleri tüm kararlarla hayatlarının nasıl olabileceğini gösteren. Bu da insanı film bittiğinde şöyle bir ekrana baktırıyor, yerinden kımıldatmıyor.

Başka bir Emma Stone-Ryan Gosling filminde görüşmek üzere. Kalın sağlıcakla.