Tek Gözlü Yeşil Canavar

Size hiç oldu mu bilmiyorum ;ama hiç olmaması gereken yerde, hiç olmaması gereken kişiyle aranızda rekabet oluşmaya başladığını görmeniz hiç iç açıcı olmuyormuş. Arada bir, olabilir ama sadece arada bir; kötü bir güne denk gelinmiştir ve çevredeki herkes size, o yakın olanın, ne kadar mükemmel olduğundan bahsediyordur. E, doğal olarak o canavar ortaya çıkmaya başlar; ama sadece gözü oluşur ya da daha zararsız bi uzvu; ama o zaman içinizden şu geçer:

"Saçmalama, o'nu kıskanacak değilsin, o'nun öyle olduğunu sen de biliyorsun. Bunu neden problem ediyorsun ki?" ve ta taaaam. O canavar, geldiğinden çok daha hızlı bir şekilde ortadan kaybolmuştur. Ama ne zaman ki, karşınızdakinde de bu canavarın oluşmasını görüyorsunuz, bir "DUR!" demeniz lazım. İki sebei var:

-Her zaman sizin iç sesinize sahip olmuyorlar, sizinki gibi kolay kaybolan cinsten değil onların canavarları.

-Sizin canavarınız, o nokta halinde kalmış olan canavarınız, bir akrabasını görünce kanı depreşiyor ve yeniden ortaya çıkıyor ve bu sefer biliyor ki, yalnız değil...

İşte böylelikle, o en sevdiğiniz, en yakınınız hakkında konuşmakla başlıyor her şey; masum bir konuşma, şikayet bile değil, hele dedikodu? ASLA! Çünkü o sevimli(!) canavarınız size bunu söylüyor. Sonrasında ise; her hareketin, her kelimenin altında bir kıvılcım arama: ona kızabilmeniz için... Bu böyle devam eder kimi zaman yıllarca, kimi zamansa sadece günler...

Ve en son aşama, belki de o canavarcığın en sevdiği: minicik bir şey yüzünden çıkan, minicik(!) bir atışma... O'na karşı savrulan nefret sözcükleri... Geri dönülemeyecek yollar... Aptal gururlar... O'nu görünce yolları değiştirmeler... O'nunla görüşen arkadaşları azarlamalar... ve en sevdiğim kısım, nefret dolu bir insan olma... Bu nefret çevrenizdekilerden çok sizi yutar, en çok kendinizden nefret eder hale gelirsiniz. En sevdiğinizse, adı "kıskançlık" olan tek gözlü yeşil canavarınızdır...

NOT: Sizin canavarınız resimdeki kadar sevimli olacağından emin değilim.

Spidey...

Spider Solitaire oynarken, aynı oynu 3. kez oynayışımda tamamlamam çok ilginç değil mi? Yani sonuçta eksik hareket bırakmıyorum ama seçtiğim karta göre oyunun değişmesi; iki tane "7" den hangisini seçtiğime, ondan sonra açılacak karta göre değişmesi çok ilginç değil mi gerçekten de ? Sonuçta ne açacağını bilmiyorsun ve bu yüzden elinde onlarca belki daha da fazla kombinasyon oluyor ve buna göre kazanıp kaybediyorsun. Hayat da böyle sanki, doğru şeyi yapmaya çalıştıkça, arkasından ne gelecek bilemiyorsun ve buna göre şekilleniyor hayatın. Yanlış bir kart açıldığında belki hayatında, altından uzun süredir beklenen kart çıkıyor ve işler tamamen değişiyor senin için, hayatındakiler için. Bu gerçekten ilginç.

Felicity diye bir televizyon dizisi var, Keri Russel'in oynadığı; bi kızın üniversiteye gelişinden başlıyor, sonuna kadar anlatıyor. Onda da bu var, bilmeden bir kart açıyor ve hayatı tamamen bambaşka bir hal alıyor; halbuki tek yapmak istediği şey -herkes gibi- kendisi ve çevresi için en doğru şeyi bulmak. Hayat gerçekten çok ilginç ( "ilginç" kelimesini hiç bu kadar kullandığımı hatırlamıyorum).